نقد و بررسی فیلم گینس

کارگردان : محسن تنابنده

Movie Guinness Soon 2 نقد و بررسی فیلم گینس
دانلود فیلم ایرانی

دانلود فیلم ایرانی

بازیگران : رضا عطاران, محسن تنابنده, حسین اسکندری

خلاصه داستان : فردین: گینس سیخی چنده!؟ پول کجاست اینو بگو؟ غنچه: خاک بر سرت که نافتو از پول بریدن. بدبخت همش اعتباره… میدونی کیا اسمشون تو گینسه… علی دایی… رضا زاده… جنیفر لوپز.

گینس فیلم جذاب ی است مغشوش، دورهمی فرموله شده که بر اساس بعضی عادات تماشاگر سهل الوصول در خندیدن- که از کمدی های دهه ۸۰ به بعد مرسوم شد- شکل گرفته نه بستر درست دراماتیک. ما تا به انتها هم نمی دانیم که اساسا با چه چیزی رو به رو هستیم روایت مرکزی بر طبق چه شکل می گیرد. دعوای برادران با کارفرما؟ جریان سیما شیما گروهشان؟ یا دغدغه ثبت رکورد گینس در سوارکاری با شترمرغ؟ کدامشان هسته اصلی و مرکزی روایت است کدامشان خرده پیرنگ هایی که می خواهند به آن هسته مرکزی پر و بال بدهند؟ آیا ما با روایتی سه پرده ای رو به رو هستیم؟ اگر فرض بر این باشد، پرده اول خیلی زیاد است و تا رسیدن به نقطه عطف اول ( ثبت رکورد گینس شترمرغ سواری)، مدت زمان بسياري تلف می شود و داستان ای گفته نمی شود. باز اگر این را بپذیریم، فیلم جذاب اصلا نقطه عطف دومی ندارد! مگر آن که فرار مرگ احمقانه و بدون منطق شترمرغ را بخواهیم احیانا نقطه عطف فرض کنیم، و سه دقیقه پایانی کودکانه را پرده سوم. پس چنانچه فرض ما برای سه پرده ای بدون روایت غلط است، آیا با روایتی دو نیمه طرفیم که قرار است نیمه دوم در جهت تکامل نیمه اول شکل بگیرد؟ باز نه! یا ممکن است بتوان بر طبق فصل های زیاد شترمرغ سواری در بیابان جاده آن را فیلـم ی ضدداستان تلقی کرد که می خواهد بر پوچی حرکت جاه طلبانه تاکید نماید ؟ فیلم دیدنی به قدری بر پایه ای سست ناهموار را استوار ساخته، که دقیقا نمی توانیم بگوییم با چه چیزی طرفیم. با چه ساختی روبه رو هستیم. آیا اصلا چیزی به نام فیلـم نامه، و اندیشه برای نوشتن در گروه نویسنده این اثر وجود داشته؟ تمام چیز صرفا بر اساس ایده شکل گرفته است. فیلم زیبا کاملا در داخل ایده خود مدفون مانده است. مدام دست و پا می زند و میخواهد را بالا بکشد، اما یک زمینه معین دراماتیکی برای بسط دادن روایت وجود ندارد. شوخی های فیلم جذاب در همان ده دقیقه ابتدایی و با تضادهایی که بین دو برادر وجود دارد به اتمام می رسد، و آن زد خوردهای به غایت احمقانه جفنگ فیلم جذاب – نه در معنای ابزورد آن- نمی تواند حتی کمکی به خندیدن تماشچنانچه آسان گیر سینما بکند. دیگر فیلـم خلاصه شده در انبوهی از ابتذال. ابتذال در کلام و رفتار و میزان سن. از انواع فحش ها و اصوات زشتی که به شکل محسوس نامحسوس به موارد جنسی اشاره دارند بگیرید، تا میزان سنی که آب ریختن کاراکتر از داخل ظرف را تشبیه به عمل ادرار کردن می نماید . و لابد کارگردان محترم نیز این موارد را هجو می داند! غافل از اینکه هجو معنا تعریف ویژه به را دارد.و اگزجره کردن هر چیزی را نمی توان هجو نامید. دویدن های همیشگی با شترمرغ در جاده بیابان، و عجالتا گرفتن چند لانگ شات و اکستریم لانگ شات از بیابان، به فیلم زیبا ما مفهوم وسترن نمی دهد! حتی آسان انگارانه ترین مخاطب سینما هم می داند که وسترن بر مبنای قهرمانی شکل می گیرد که در بستری خشن می خواهد را به اثبات برساند. که این اثبات یا جنبه ای داخلی دارد، یا نمودی بیرونی. یا در قالب احقاق حق شکل می گیرد، یا در جهت زدودن یک اتهام از خود و … . لانگ شات لنز واید اصولا از هیچ نمایی نمی تواند وسترن بسازد! این هم از عجایب روزگار است که بخواهیم از گردش های دورهمی احیانا چند اصطلاح ویِژگزینشه هم در بیاوریم و بخواهیم مخاطب کمی جدی تر را ترغیب به دیدن فیلم جذاب کمدی با مایه های وسترن کنیم. ممکن است رویکرد نگارنده در همه متن غلط باشد! زیرا فیلـم را زیاد جدی گرفته به آن انواع ایرادهای فیلم جذاب نامه و .. را نسبت می دهد. این در حالی است که محصول شکل گرفته بر روی پرده، خیلی ولنگارتر از این حرف هاست که بخواهد به ساحت تحلیل جدی برسد. فیلم دیدنی ی که ناگهان در انتها تغییر جهت می دهد و با مرگ شترمرغ، کاراکتر هایش را به دنبال درست کردن بزرگترین ساندویچ شترمرغ جهان می فرستد تا رکوردی دیگر را ثبت کننند، با بازی کردن با اسم سیما و شیما می خواهد ما را بخنداند را چگونه می توان جدی گرفت؟ فیلـم ی که صرفا با تکیه بر نام رضا عطاران مشهور یت بازیگر دیگرش در مجموعه ی معمولی، می خواهد تماشاگر را به سالن بفرستد. آیا این سو مصرف ای آشکار نیست؟ صرفا فروش فیلم دیدنی جهت مان ارزش دارد؟ ( حال بماند که فروش میلیارد و دو میلیارد با بلیط شش هزار تومانی کشاندن نهایتا چند هزار نفر به سینما این حق را جهت سازندگان ایجاد نمی نماید که مدام حرف از مردم کنند). این است که قضاوت همین مردمی که سازندگان دم از آن می زنند را تبیین می نماید . در نهایت اینکه گینس را نمی توان با معیارهای عمومی نقد، فیلم زیبا ی تلویزیون ی به حساب آورد. فیلم دیدنی حتی زیاد از استانداردهای ساختی تلویزیونی هم دور است. ای کاش نوینسده کارگردان آن بنشیند بعد از اندکی اندیشه به دنبال ساخت یک ” فیلم جالب تلویزیون ی ” باشد. نه صرفا کشاندن مقطعی مردم به سالن سینما. به دنبال نوشتن فیلم جالب نامه ای درست بر طبق اصولی دراماتیک باشد، نه صرفا ایده ای که در بهترین حالتش می تواند یک طرح یک صفحه ای ناقص و کم جان باشد.

برچسب ها

ممکن است به این موارد نیز علاقه مند باشید:

0 دیدگاه در “نقد و بررسی فیلم گینس”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سوپروب close
خرید بک لینک